Liever eerlijk en rechtlijnig (deel 2/2)

terug (deel 1) ... Dit is geen goed bestuur, integendeel.

Gaan we bovendien aan buitenlandse bedrijven die hier willen investeren, zeggen: 'Wij gaan eens bepalen hoeveel u mag verdienen en hoeveel u krijgt als u wordt ontslagen?' Wat gaan we zeggen indien de ceo van Coca-Cola in Vlaanderen wil investeren: 'Prima, wees welgekomen, maar weet wel, wíj beslissen hier over uw bonus?' Het zijn in de eerste plaats de aandeelhouders, de eigenaars die moeten toezien op het bedrijfsbeleid en dus op de hoogte van de opzeg- en andere vergoedingen. Aandeelhouders hebben wel nood aan meer transparantie en wellicht moeten er betere mechanismen gevonden worden zodat ze beter kunnen controleren hoeveel de topmensen betaald worden. De regering zou beter - in overleg met de bedrijfswereld - op zoek gaan naar structurele oplossingen, in plaats van paniekvoetbal te spelen en op basis van enkele individuele schrijnende gevallen meteen al te voortvarende en contraproductieve maatregelen te nemen.

De Belgische politieke klasse zou er ook goed aan doen om ook eens voor eigen deur te vegen, vooraleer men anderen regeltjes begint op te leggen. De regering zou kunnen beginnen met op te treden in die bedrijven waar ze zelf aandeelhouder zijn, de zogenaamde overheidsbedrijven en bedrijven met overheidsparticipaties. Men kan daar ook eens alle contracten van de managers onder de loep nemen, of misschien nog interessanter, de vergoedingen voor de leden van de raad van bestuur. Bijvoorbeeld die van de politiek benoemde leden van de raad van bestuur van pakweg Dexia.

Wat ons echter vooral stoort, is dat men de mensen iets probeert wijs te maken. Wie dat echt wil, zal de overheidsmaxima immers omzeilen. Er bestaat nu eenmaal een vrije markt. Het spel van vraag en aanbod zal altijd dominant blijven. Ook al wil men dat dan niet geweten hebben. De trucs zijn legio. Een bestuurder kan bijvoorbeeld nog een jaar op de loonlijst blijven staan als adviseur. Of er kunnen bonussen toegekend worden. Of het salaris kan snel even verhoogd worden, vlak voor het ontslag. Het resultaat zal alleszins zijn dat er veel minder transparantie is en veel minder controle van de aandeelhouders.

Bovenal zal een plafond de topsalarissen de hoogte in sturen. De opzegvergoeding maakt deel uit van het remuneratiepakket, zijnde de optelsom van salaris, bonussen en de ontslagvergoeding. Als men de ontslagvergoeding verlaagt, zullen bestuurders een hoger salaris eisen en ook krijgen. Wie heeft dan wat gewonnen? De managers vooral. En misschien die enkele politici die blijvend de schijn willen ophouden. Die herauten kunnen blijven zeggen dat ze de 'schandalige opzegvergoedingen' beknot hebben. Dan ben ik toch liever rechtlijnig en vooral eerlijk. Ik betreur dan ook de populistische manier waarop deze regering dit debat voert. Op basis van enkele individuele gevallen, die inderdaad schandalig zijn, nu ineens lineaire maatregelen nemen voor de hele bedrijfswereld is zeer onverstandig en vooral plat populistisch.

Jan Jambon is N-VA-fractieleider in de Kamer

© 2008 Corelio