België is een paaldorp (door Jan Jambon) (deel 2/2)

terug (deel 1) ... Sta me toe hiervan enkele voorbeelden te geven:

de wetgever geeft de deelstaten de mogelijkheid een belangenconflict in te roepen wanneer een parlement een wet stemt waardoor men zich benadeeld voelt. Dit geldt natuurlijk voor alle deelstaten, maar vermits Vlaanderen een (terechte) fusie heeft doorgevoerd tussen gewest en gemeenschap, en vermits Brussel (met de Franstaligen in de meerderheid) dezelfde rechten heeft, betekent dit dat wanneer Vlaanderen 1x zo'n belangenconflict kan inroepen, de Franstaligen dit minimaal 3x kunnen. Komt daar nog bij dat ook de Duitse Gemeenschap bemand wordt door dezelfde partijen (PS, CDH en MR) zodat zij vanuit de Duitse Gemeenschap nog een vierde belangenconflict op ons kunnen afvuren.

de wetgever legt een dubbele meerderheid op om een bijzondere wet te wijzigen. Dit betekent dat om de bevoegdheden uit te breiden of de financieringswet te wijzigen een meerderheid bij de Vlaamse kamerleden én een meerderheid bij de Franstalige kamerleden nodig is. De Franstaligen hebben 62 verkozenen in de kamer. 32 Franstalige kamerleden kunnen dus elke wijziging aan de bijzondere wetten tegenhouden. 32 kamerleden betekent nauwelijks 20 % van de verkozenen.

Dit alles heeft niets te maken met onderhandelingsvaardigheden of doortastendheid van de Vlaamse politici. Dit is gewoon de toepassing van het Belgische wettelijk arsenaal waarover de Franstaligen beschikken.

Daarbij komt nog dat sedert de paarse staatshervorming van 2001 (Lambermont) nagenoeg het volledige Franstalige verlanglijstje is ingevuld met als gevolg dat de Franstaligen nu onaanvaardbare tegeneisen (uitbreiding Brussel, uitbreiding faciliteiten, ...) stellen tegenover Vlaamse verzuchtingen waarbij de Franstaligen niet slechter varen.

De vraag dringt zich dus op of binnen de Belgische context nog eerbare akkoorden mogelijk zijn. Wanneer het antwoord daarop negatief is (hierboven vindt u voldoende argumenten hiervoor) volgt daaruit de logische vraag: wat dan wel?

Wanneer de Belgische context verhindert dat de verzuchtingen van de grootste bevolkingsgroep niet meer kunnen ingewilligd worden, niet meer toelaat dat Vlaanderen haar meest prangende problemen efficiënt kan aanpakken en onvermijdelijk tot een verarming van de totale bevolking leidt (en de melkkoe waarvan de twee andere gewesten leven dus kurkdroog legt), maakt België zichzelf overbodig.

De volgende weken zullen uitwijzen welke keuze België zal maken: alsnog instemmen met een verregaande staatshervorming die aan de Vlaamse verzuchtingen tegemoet komt of de Vlaamse kiezer geen andere mogelijkheid te laten dan een Vlaamse meerderheid in het zadel te heffen die bereid is het heft in eigen handen te nemen.

Het wankele paaldorp zal hoe dan ook in zee verdwijnen ...

Jan Jambon, Brasschaat
Is 48 jaar, gehuwd met Mieke Huybrechts en vader van vier kinderen.
Behaalde een licentiaat informatica aan de VUB in 1984 en een Executive MBA, IPO-UFSIA in 2000.
Was professioneel actief in het bedrijfsleven in verschillende ondernemingen en is sedert 2007 lid van de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Was actief in de Vlaamse Volksbeweging, de Denkgroep 'In de Warande', het Algemeen Nederlands Zangverbond en de Marnixring. Was voorzitter van het Overlegcentrum Vlaamse Verenigingen in 1995-1996 en secretaris-generaal van 2000 tot 2006.