"Deadlines helpen ons niet vooruit" (deel 2)

terug (deel 1) ...

Laten we het eens over de politieke situatie hebben. Het voorbije jaar was een annus horribilis.
Ja en neen. Ja, omdat we op het vlak van de staatshervorming nog altijd niet geleverd hebben wat er moet komen en ook zal komen. Neen, omdat we buiten de staatshervorming wel al veel zaken gerealiseerd hebben. Ik denk dan aan een nieuw beheerscontract voor de NMBS, een nieuwe cao voor de ambtenaren, het gevangenisplan, het veiligheidsplan... We hebben ook maatregelen genomen om de koopkracht van de mensen te ondersteunen en we houden de begroting strikt onder controle. Maar daar is weinig aandacht voor. Alles is gefocust op die staatshervorming.

U vindt niet dat u gefaald hebt.
Neen. Na onze verkiezingsoverwinning van 10 juni vorig jaar heb ik die dag 's avonds aan onze mensen gezegd dat het er keihard aan toe zou gaan, dat men ons niet veel zou gunnen. Men is er ook te lang van uit gegaan dat ik mij zou vastklampen aan de Zestien en daarom alles zou slikken. Ze weten nu dat dit niet waar is. Een goede staatshervorming overstijgt vele malen het individueel en partijbelang. Een staatshervorming is nodig voor het overleven van het land, om meer mensen aan het werk te krijgen en zo ook de sociale zekerheid overeind te houden. Een staatshervorming is ook nodig om iedereen voor zijn verantwoordelijkheid te plaatsen. We denken dan ook aan Wallonië en Brussel. De Vlaamse verwachtingen mogen dan weer niet zelfgenoegzaam klinken.

Hebt u fouten gemaakt?
Uiteraard heb ik fouten gemaakt. Iedereen maakt fouten, dat is onvermijdelijk. De onderhandelingen zijn moeilijk. Dat is mee het gevolg van wat in het verleden is gebeurd. Ook toen zijn er fouten gemaakt waarvan we nu nog altijd de gevolgen ondervinden. Men zegt wel eens dat ik lang wachtte om met concrete voorstellen te komen. Dat is juist. Maar dat was omdat er geen vertrouwen was tussen de partijen en alles wat ik voorstelde binnen de kortste keren op de website van een of andere krant stond. Begin dan maar eens te onderhandelen.

De mensen worden wel zenuwachtig.
Ik ben deze week naar drie wielercriteriums geweest. Ik heb heel veel mensen gezien. Uiteraard. Maar ik heb ook heel veel mensen gesproken. En die zeggen mij altijd hetzelfde: 'Plooi niet' en 'Wanneer ga je resultaat halen?' Mijn probleem is dat dat gemakkelijker gezegd dan gedaan is.

Op 14 juli nam u tijdelijk ontslag. De koning duidde kort daarna drie bemiddelaars aan. Waar staan we nu? In feite zijn we sindsdien niet één millimeter vooruitgegaan.
Er zijn er die mee de deadline van 31 juli naar voren schoven, maar daarna doodleuk met vakantie vertrokken. Tegen hen zeg ik: 'Blijf hier, onderhandel dag en nacht.'"

Ondanks de deadline die CD&V en vooral N-VA naar voren schoven.
Het vooruitschuiven van de deadline van 31 juli was op de rand van de intellectuele eerlijkheid af. Want wat stel ik vast? Er zijn er die mee die deadline naar voren schoven, maar daarna doodleuk zelf met vakantie vertrokken. Tegen die mensen zeg ik: 'Ga dan niet met vakantie. Blijf hier, onderhandel dag en nacht.'

Over wie hebt u het? Kris Peeters? Jan Jambon?
... (deel 3)