Waarom België aan de rand van de afgrond staat (deel 2/4)

terug (deel 1) ...

Waar liggen de knopen?
- De nieuwe Financieringswet: de Vlamingen willen meer fiscale autonomie voor de regio's, de Franstaligen weigeren echter financiële verantwoordelijkheid omdat ze vrezen dat dit hen geld zal kosten.
- Meer bevoegdheden voor de regio's: Vlaanderen wil bevoegd worden voor onder meer arbeidsmarkt, gezondheidsbeleid en justitie. De Franstaligen willen alleen praten over mineure onderdelen. Zij vrezen vooral voor een (begin van) overheveling van de sociale zekerheid.
- Brussel-Halle-Vilvoorde: de Vlamingen willen geen prijs betalen voor splitsing, de Franstaligen stellen strenge voorwaarden: benoeming van drie burgemeesters in faciliteitengmeenten én uitbreiding van Brussel of meer rechten voor de Franstaligen in de Rand. B-H-V houdt alles tegen. De Franstaligen willen pas over staatshervorming praten wanneer er een oplossing is voor dit symbooldossier.

Wat deden Verhofstadt III en Leterme I?
Verhofstadt III had slechts één doel: tijd winnen om Leterme nog een tweede kans te geven. In drie maanden werd een mini-communautair en een mini-sociaaleconomisch programma uitgewerkt, net voldoende om Leterme I alsnog te laten starten. Bedoeling was dat programma verder uit te werken tegen uiterlijk 15 juli. Maar dat lijkt dus niet te lukken.

Wiens schuld?
De Vlamingen verwijten de Franstaligen dat ze over niéts willen praten, de Franstaligen verwijten de Vlamingen dat ze met een verborgen agenda werken, namelijk de splitsing van het land. Dat zorgt voor een berg van wederzijds wantrouwen. Geen enkele partij durft als eerste een toegeving te doen, bevreesd als zij is voor lekken, gevolgd door een publieke steniging. Komt daarbij dat in Franstalig België een strijd op leven en dood aan de gang is tussen de PS en de MR-FDF voor het politieke leiderschap. Ook dat element maakt de communautaire onderhandelingen moeilijker dan verwacht.

Faalde Leterme?
Het is tegenwoordig 'bon ton' om de steen naar Yves Leterme te gooien. "Hij kan het niet", is een veelgehoorde uitdrukking. Nu hééft Leterme het voorbije jaar fouten gemaakt - hij is bijvoorbeeld lange tijd té passief geweest, en empathie is inderdaad niet zijn sterkste eigenschap. Maar de onwil van de Franstaligen om over wat dan ook te praten vertalen in onkunde van Leterme, is wat kort door de bocht. Vooral de Franstalige media zijn daar sterk in. Elk incident tussen Leterme en de Franstalige gemeenschap - en er zijn er nogal wat geweest - wordt aangegrepen om Leterme voor te stellen als een slechte Belg, een separatistische wolf in schapenvacht.

Ander en beter?
... (deel 3)