Waarom België aan de rand van de afgrond staat (deel 1/4)

Staat het land op de rand van een diepe politieke crisis? Indien Yves Leterme de komende tien dagen geen oplossing vindt voor Brussel-Halle-Vilvoorde en geen doorbraak kan forceren in de staatshervorming, gaapt de afgrond. Hoe is het zo ver kunnen komen? Wie draagt schuld? Wat ná 15 juli? De politieke crisis in tien vragen en tien antwoorden.

"Crisis? Welke crisis?" De ministers fietsten vrijdagmorgen in een wijde bocht om de onheilsberichten heen. "We doen door", zei iedereen in koor. Ondanks de sussende woorden van zijn collega's riep de premier gisterenavond een (crisis)vergadering met alle partijvoorzitters van de meerderheid bijeen.

Wat ligt aan de oorsprong?
De Vlamingen dringen al jaren aan op een verdere staatshervorming, de Franstaligen willen niets veranderen. Komt daarbij dat het Grondwettelijk Hof bepaalde dat Brussel-Halle-Vilvoorde moet worden gesplitst óf dat de volgende verkiezingen overal opnieuw in de oude, arrondissementele kieskringen moeten verlopen. In de aanloop naar de verkiezingen van 2007 bouwden de spanningen rond die twee thema's zich op, temeer omdat Yves Leterme federaal in de oppositie zat en dus straffe communautaire taal kon bezigen in de campagne. De Franstalige politici én media pikten dat op en praatten hun taalgenoten een verlatingsangst aan, denk aan de RTBf-uitzending Bye Bye Belgium.

Waar staan we?
Hier kan het antwoord kort zijn: nergens. Sedert 11 juni 2007, de dag na de verkiezingen, schoten de communautaire onderhandelingen nog geen millimeter op. In 2005 stond paars veel dichter bij een akkoord over B-H-V dan nu, en in de herfst was Yves Leterme korter bij een staatshervorming dan vandaag.

Waar liggen de knopen?
- ... (deel 2)