Een paasvakantie met weinig zon (deel 1)

In de anders zo onrustige Wetstraat daalde deze paasvakantie voor het eerst sinds de verkiezingen van 10 juni vorig jaar wat beate kalmte neer. Voor het eerst sinds de verkiezingscampagne in het voorjaar van 2007 losbarstte, was er voor de politieke tenoren van dit land eens wat tijd om enkele dagen op vakantie te gaan en zich terug te trekken in zalige onbereikbaarheid. De meesten maakten van die gelegenheid dankbaar gebruik.

Het betekent allerminst dat de problemen van de regering-Leterme er deze paasvakantie minder op zijn geworden. Zowel de druk van buitenaf als die van binnenuit nam in het paasreces niet af. Zo kwam eerst het IMF roet in het eten gooien door te melden dat de Belgische economie dit jaar wellicht slechts met 1,5 procent groeit. Aangezien het federale budget er van uitgaat dat de Belgen hun welvaart dit jaar veel sterker zien toenemen, en daarvoor ook belastingen betalen, scheelt dat qua overheidsinkomsten al snel bijna 900 miljoen euro. Voor wie de cijfers zou proberen te relativeren: het IMF heeft de reputatie te optimistisch te zijn over de economische groei. Wellicht wordt het gat in de begroting dus nog groter.

De dag na dat onheilsbericht kwam Luc Everaert, expert bij datzelfde IMF, er nog eens op wijzen dat deze regering de laatste is die vrij pijnloos kan anticiperen op de vergrijzing. Als ze dat niet doet, en de volgende regeringen evenmin, dan betaalt iedere Belg over veertig jaar jaarlijks 8.000 euro meer belastingen voor de uitkeringen en ziektekosten van gepensioneerden.

Als we de film van de paasvakantie nog wat verder laten afspelen, zien we dat de FOD Economie enkele dagen later bekend maakte dat de inflatie naar 4,4 procent schoot, het hoogste peil sinds 1985. En op 1 april meldde de Vlaamse regering dat de Vlaamse werkloosheid nog steeds daalt, maar dat die daling steeds kleiner wordt. Als het zo doorgaat, zou de motor van de Belgische jobcreatie in het najaar wel eens kunnen beginnen sputteren.

Roeien, niet surfen

En toen moest het Europees Hof van Justitie zich nog uitspreken over de Vlaamse zorgverzekering. Wat vooral van belang is in dat arrest, is dat het duidelijker dan ooit is dat de Europese Unie oplegt dat iedere Europeaan sociale zekerheid krijgt en betaalt in het land waar hij werkt. Dat betekent dat iedere Waal die in Kortrijk werkt eigenlijk kinderbijslag van de Vlaamse regering zou moeten krijgen. Dat staat haaks op hoe flaminganten de staatshervorming zien: zij definiëren 'een Vlaming' doorgaans als iemand die al een tijd in Vlaanderen woont. Voor de Europese Unie is 'een Vlaming' iedereen die in Vlaanderen werkt.

Of om de politici die uit paasvakantie terugkomen snel te briefen: er is nóg minder geld dan verwacht, het is nu of nooit om geld opzij te zetten voor de vergrijzing, de koopkracht is nooit zo'n probleem geweest in meer dan twintig jaar tijd en het wordt almaar moeilijker om jobs te creëren. Waar de regering-Verhofstadt nog kon surfen op de goede conjunctuur, wordt het nu roeien tegen de stroom op. En een grote staatshervorming is zo mogelijks nog complexer geworden. De paasvakantie is voorbij.

Niet alleen van buitenaf nam de druk op de regering tijdens het paasreces toe. Ook van binnenuit gebeurde dat. Herman De Croo, de enige bij Open VLD die bij het uitdelen van de postjes naast een grote prijs greep, eist een parlementaire onderzoekscommissie naar de verkoop van ABX. De facto neemt hij daarmee de voormalige ABX-baas en huidig staatssecretaris Etienne Schouppe in het vizier. Dat De Croo de steun krijgt van Lijst Dedecker, suggereert dat er nog vuurwerk komt.

Bij de CD&V lijkt vermeden dat de partij uit elkaar werd gespeeld door de strijd om het voorzitterschap. Maar Yves Leterme moet blijven achterom kijken naar de N-VA. Kamerlid Jan Jambon zei ... (deel 2)

© 2008 Mediafin